ER IS EEN ZEE...
Er is een zee die
als een vloed
in golven
door ons leven slaat.
Zij brengt ons angsten in het bloed,
de
twijfel of het verder gaat
met ons bestaan dat toch zo goed
gebouwd leek en
in beste
staat.
Maar eens brengt God daarin een keer,
dan leven wij op vaste grond
en bang
zijn blijkt daar ongegrond,
want zie de zee, die was niet meer.
Bouwen aan een dijk...
om vervelende dingen tegen te houden of te keren
het geven lijkt haar niet geleerd.
Zij beukt ons huis tot wij, ontheemd,
gaan dwalen en zo omgekeerd
aan wie wij zijn mogen, vervreemd
het hopen hebben afgeleerd.
Maar eens brengt God daarin een keer,
dan leven wij op vaste grond
en bang zijn blijkt daar ongegrond,
want zie de zee, die was niet meer.
die dwars door stormen slapen kon
terwijl de zee een woestenij
van water bleek. Hij overwon
de diepe doodse zee voor mij
en loopt erover in de zon.
Maar eens brengt God daarin een keer,
dan leven wij op vaste grond
en bang zijn blijkt daar ongegrond,
want zie de zee, die was niet meer.
Tekst: Michiel de Zeeuw
Een Ark bouwen...
om de dingen die waardevol zijn mee te kunnen nemen
DE ZEE WAS NERGENS MEER...
De zon ging bijna
onder, toen is de duif geland,
olijftak in de snavel, veilig
in Noachs hand,
het takje
kwam op tafel, begin van een boeket,
een stukje nieuwe
aarde, blij in de ark gezet.
En de zee, en de zee
ging niet te keer,
kon echt niets meer, was er niet meer.
En de zee, en de zee deed nooit meer zeer,
want de zee, ja de zee, was nergens meer!
Een zee van tranen een zee van verdriet,
een zee van zorgen een eindeloos lied,
een zee van de machten met beukende kracht
in donkere nachten een zee, o zo zwart.
werden, toen golven sloegen zo angstig als een kind.
Maar alle golven schrokken toen Jezus tot hen sprak,
weg was de wind, de regen droop van ontzetting af.
En de zee, en de zee
ging niet te keer,
kon echt niets meer, was er niet meer.
En de zee, en de zee deed
nooit meer zeer,
want de zee, ja de zee, was nergens meer!
Een zee van tranen een
zee van verdriet,
een zee van zorgen een eindeloos lied,
een zee van de machten met
beukende kracht
in donkere nachten een zee, o zo zwart.
Groten en kleinen genieten van het resultaat van de Gideonsbende...
Johannes werd al banger de machten raasden voort.
Hij zag een nieuwe aarde in lichtend lentegroen
hij raakte aan de hemel veelkleurig visioen.
En de zee, en de zee
ging niet te keer,
kon echt niets meer, was er niet meer.
En de zee, en de zee deed
nooit meer zeer,
want de zee, ja de zee, was nergens meer!
Een zee van tranen een
zee van verdriet,
een zee van zorgen een eindeloos lied,
een zee van de machten met
beukende kracht
in donkere nachten een zee, o zo zwart.
Tekst: Mar van der Veer
Stel
je voor de sterren botsen juist boven mijn straat
Stel je voor de zee stroomt over
als ik net de deur uitga
Al die -als maar niet- gedachten
maken mij soms bang
Dan is er nog het donker
Het kraken op de gang
God wilt u op de dingen passen
Ja, en ook op mij
dan stop ik met mijn tobberij
en neem ik even vrij
Bron: 't is maar dat U 't weet - van Bara van Pelt
en een appeltje voor de dorst
