Br. Kees Kristalijn, die eind november 2005 is gestorven, wist zich sterk met onze kerkgemeenschap verbonden. Hij had zijn nicht Tonnie Kostermans verteld dat hij graag iets blijvends wilde geven aan onze kerk, het liefst iets dat met de kinderen te maken had. Kinderen betekenden veel voor hem. Van zijn bijdrage is deze adventskandelaar gemaakt.

Theo Faber (in het latijn betekent zijn naam zowel ‘ambachtsman’ als ‘kunstig’ en ‘meesterlijk’, een naam die hij al jaren waar maakt.) bereidde maar liefst een hele serie ontwerpen voor, waaruit de liturgiecommissie koos voor een vorm waarin het licht als het ware opklimt. ‘Nu daagt het in het oosten’. We denken met dankbaarheid aan Kees Kristalijn, wanneer kinderen de kaarsen aansteken en vertellen over het naderende en klimmende licht.

In het ontwerp van Theo Faber zijn verschillende symbolen te herkennen: De voet van de standaard is (net als de voet van de doopvont en van de Paaskaarsstandaard) opgebouwd uit drie delen. Uit die basis in de Drie-eenheid groeit een soort levensboom, met twee opgeheven takken. Iets daarboven is de kruisvorm te herkennen. Zelfs in het toeleven naar de komst van Christus in de wereld is het antwoord van de wereld al merkbaar. De opgaande lijn daarboven toont het licht dat zich langzaam baanbreekt. Vier adventszondagen zien we aandachtig naar die weg van het licht, om dan samen, met wie maar mee wil vieren, op het Kerstfeest de bekroning van dit licht feestelijk te gedenken en er uit te leven.