Op zondag 24 juni 2007 vond de overstapdienst plaats. De overstapdienst is een dienst rond en met jongeren van groep 8, die naar de middelbare school gaan en ook in de gemeente de overstap maken naar een andere plek. In het midden van de gemeente besteden we aandacht aan dit belangrijke moment in hun leven.

Dit jaar is gekozen voor het thema ‘Wie wat bewaart..’. In een paar voorbereidingsbijeenkomsten dachten we na over de betekenis van bewaren. Waarom bewaar je dingen, en wat doe je er vervolgens mee? De jongeren kregen een doos en de opdracht thuis iets te zoeken wat voor hun van betekenis is. Iets dat ze niet kwijt willen omdat het bij hun hoort, of omdat het hun herinnert aan belangrijke mensen in hun leven.

Aan een aantal gemeenteleden werd gevraagd of zij in de dienst een bijdrage wilden leveren door te vertellen wat zij in hun leven als inspirerend hebben ervaren aan het geloof. Wat zij eruit ‘bewaard’ hebben, om steeds weer uit te putten.

In de dienst vertelden de jongeren over het voorwerp dat zij in de doos gedaan hadden. Zo was er een popje dat herinnerde aan een ingrijpende periode in het ziekenhuis, een voetbalpasje dat vertelde van een overwinning op de vrees niet mee te kunnen doen in een voetbalteam, een oudste uit een gezin nam zijn geboortekaart mee en de foto van degenen die na hem geboren waren: ‘dit zijn de mensen waar ik niet zonder kan’. En een jongste uit een gezin liet een foto zien van zichzelf als baby, vastgehouden door haar zusjes. Een ander meisje liet een foto zien van haar familie op de Filippijnen en weer een ander spande de boog tussen toen en nu door een knuffel mee te nemen die ze bij haar geboorte gekregen had, en haar laatste rapport van de basisschool. Zo deelden zij met ons wat zo wezenlijk voelt in hun leven.

Daarna zochten ze in de kerk de verschillende gemeenteleden op die hen lieten delen in hun geloof. Piet vertelde over de indruk die de eerste kerkdienst na de Watersnoodramp op hem gemaakt had: ‘Hier zaten we weer, een week na de ramp, en ik moest denken aan Jona die na het water weer veilig was op het droge’.

Hij had de preek van toen meegenomen en bood die de jongeren aan.

Jory vertelde het verhaal over een gesprek in de hemel. Een ziel die moest huilen toen deze naar de aarde moest gaan, bang om van God gescheiden te worden. Maar, zei God, ik ga met je mee. Die verbondenheid tussen God en ons blijft bestaan, heel ons leven lang.

Anja liet zien hoe het scheppingslied uit Genesis 1 voor haar een bron van inspiratie was. ‘Daar begint het, en zie ik hoe God mijn leven bedoeld heeft’. Ook deelde ze de belofte dat God achter je, onder je, en boven je is, en dat je zo de toekomst in kunt gaan.

Huib las een gedicht voor waarin vooral de bede: ‘wees Gij mijn kompas’ steeds doorklonk.

Cor vertelde hoe hij ooit, eigenlijk een beetje tegen zijn zin in, mee had geholpen bij de bouw van een kerk in Tsjechië, en hoe dit een ervaring was geworden om nooit te vergeten. Hij sprak de hoop uit dat de jongeren ook mee zouden willen doen wanneer ze gevraagd werden om een bijdrage.

Marja deelde hoe de tekst ‘Laat de kind’ren tot Mij komen’ haar altijd geholpen had wanneer ze tegen iets opzag, als kind. Als ik bij God terecht kan, wat kan mij dan gebeuren?

Uit de handen van deze mensen ontvingen de jongeren een kompas, als symbool van een leven in de goede richting. Een leven vanuit geloof in Gods trouw.
Zo deelden we op een inspirerende manier met elkaar wat we willen bewaren en meenemen de toekomst in!