Kathleen Ferrier en de menselijke maat
band tussen kamerlid en Thomaskerk
Maandagavond sprak Tweede Kamerlid mw. Kathleen Ferrier in de Thomaskerk van Zierikzee over “Een teken aan de wand”. De kerkgemeenschap had deze volksvertegenwoordiger van het CDA uitgenodigd om haar duiding te geven van wat er in de politiek gebeurt. Sinds haar vorige bezoek aan Zierikzee, bij het verschijnen van haar boek “Armoede, de angel in onze rijkdom” (2006), is er een band gegroeid tussen kerkgemeenschap en politica. Ds. Michiel de Zeeuw, die de avond leidde, omschreef het als een verbondenheid in inspiratie, die ruimte geeft voor kritische vragen en uitdaging. Die band was ook zichtbaar in de flinke opkomst, van meer dan honderd aanwezigen.
Wat mensen beweegt
Mw. Ferrier is in haar fractie onder meer woordvoerster Ontwikkelingssamenwerking en dat werkveld stond in haar lezing centraal. Nu er economisch mindere tijden aankomen stellen sommigen partijen voor om te bezuinigen op de steun aan ontwikkelingslanden. Mw. Ferrier benadrukte dat het een teken van beschaving is om juist in zulke tijden je afspraken na te komen. Afspraken om steun te geven aan mensen die zichzelf willen ontwikkelen, weg uit de armoede. Haar uitdaging is: Blijf in alle plannen steeds zoeken naar de mensen, naar wat hen beweegt. Juist de gesprekken met boeren in Afghanistan, die zo graag weer trots zouden willen zijn op hun werk en gewassen, waren aanleiding tot het ‘plan Ferrier’. Dit plan gaat uit van de gedachte dat militair ingrijpen in Afghanistan de Taliban niet blijvend zal verslaan. Pas als de Afghanen merken dat zij zelf weer aan hun leven kunnen bouwen door de teelt van fruit en saffraan is een duurzame vrede mogelijk. De Nederlandse regering besloot in april om haar plan over te nemen.
Dit is onze kans
Bij de beslissing om de uitzending van Nederlandse militairen naar Afghanistan te steunen had een gesprek met Afghaanse vrouwen een belangrijke rol gespeeld. Zij hadden haar letterlijk beetgepakt en met klem gevraagd “Je ziet toch wel dat dit onze kans is, op een deel van leven, op een andere samenleving?”. De opstapeling van crises –een voedselcrisis, een energiecrisis, een klimaatcrisis, een kredietcrisis en binnenkort een watercrisis– kan ons verlammen, maar is ten diepste ook een kans, zei mw. Ferrier. “De oorzaken zijn vergelijkbaar –de mens kan geen maat houden– en bieden daarom ook een kans om het anders, humaner, duurzamer aan te gaan pakken.” De toenemende invloed van China in het ontwikkelingswerk zag ze als een teken aan de wand. China heeft een andere aanpak, bijvoorbeeld een grote nadruk op infrastructuur, het bouwen van wegen en bruggen. Europa zou zich niet moeten beperken tot kritiek, alsof het China alleen gaat om de Afrikaanse bodemschatten, maar ook kunnen nagaan waar de kracht van deze benadering in zit.
Ogen die uitzien
Kathleen Ferrier is door haar ouders vernoemd naar de beroemde altzangeres, maar schreef op een website dat ze zelf niet kan zingen. Het koor van de Thomaskerk zong deze avond onder leiding van Mar van der Veer enkele liederen, waaronder “Ogen die uitzien”. Dit lied is als een teken van verbondenheid speciaal voor mw. Ferrier geschreven. Ze zong het van harte (en goed) mee en bedankte na afloop voor de steun in haar werk die ze vanuit Zierikzee ontvangt.
Het lied: "Ogen die uitzien"
