Terwijl het echtpaar aan het ontbijt zit, informeert de vrouw des huizes of hij goed geslapen heeft.
“O, ja dat wel, maar ik heb wel vreemd gedroomd.”
“Maar dan weet ik wel waar het over ging!”
“Hoe kan dat nou? Volgens mij is dromen toch een privé-zaak.”
“Gelukkig wel. Maar ik heb gisteren geprobeerd met je te praten, maar jij was zo intensief aan het TV kijken, dat je er niet op reageerde.”
“O, ja dat zou kunnen. Maar ik heb daar niet over gedroomd.”
“Het was een mogelijkheid. Krijg ik nog een kopje thee van je?”

De koster kijkt wat verdwaasd naar z’n vrouw en stamelt: “Een kopje thee, dat is goed. Maar toch heeft het wel met Mozart te maken, maar het ging niet over muziek.” Intussen probeert de koster de theepot te hanteren. ”De ene mens componeert en de ander schenkt thee. Niet zomaar een paar kopje, maar duizenden kopjes. Want ja ik ben nu eenmaal koster geworden.”
“Is het dan tegen gevallen?”
De koster zucht maar eens. “Nee helemaal niet, maar gisteren was gewoon wat emotioneel. Vooral over het feit, dat iemand 250 jaar na z’n geboorte nog zo bekend is.” De koster denkt terug aan zijn droom.
“Ik heb vannacht even mogen beleven, hoe ze over twee honderd jaar over mij praten.”

“Dit bos is dus ruim honderd jaar geleden aangeplant,” legt de gids uit aan een groepje belangstellenden. “Ik heb voor u ook nog een interessant detail. Een paar jaar geleden is bij graafwerkzaamheden nog iets unieks gevonden. En wel een koperen naamplaatje. We weten bijna zeker, dat het ruim twee honderd jaar oud is. Het is waarschijnlijk bevestigd geweest aan een gebruiksvoorwerp uit die tijd. Waarschijnlijk gaat het hier om een koster. Helaas is het niet meer te achterhalen wat het precies is, maar het zal toch wel iets typisch geweest zijn voor een koster.
Voor degene die niet precies weten wat een koster was. Zo noemde men in die tijd een manager van een kerk.”
“Dus dan heeft hier vroeger een kerk gestaan?” vraagt een van de leden van de groep.
“Inderdaad, dat was rond het jaar 2000. Honderd jaar later is men begonnen om onze stad wat anders in te delen, zodat wonen en recreatie wat beter op elkaar afgestemd zouden zijn.”
“Is er van die mijnheer de koster nog meer terug gevonden?”
vraagt een andere belangstellende.
“Niet dat ik weet. Maar we kunnen dus wel aannemen dat deze man ruim twee honderd jaar geleden, zijn best heeft gedaan om het de bezoekers van die kerk naar de zin te maken.”

“Toch wel een interessante droom. Misschien gaat het ook wel zo! Maar aan welk apparaat zat nu toch dat koperen plaatje?”
“Volgens mij moet ik dat nog krijgen en dat is nog een verrassing. Die droom is ook nog een blik in de toekomst. Het kan ook mijn afscheidscadeau zijn. Daarom heb ik waarschijnlijk nog niet gezien wat het was.”
“Het zou kunnen. Misschien krijg je het wel als je veertig jaar in dienst bent.
We moeten het maar rustig afwachten….”