“Wat doe je nou? Waarom stop je nu hier? We moeten hier toch helemaal niet zijn?” De kostersvrouw kijkt verbaasd om zich heen.
Zonder antwoord te geven, zet de koster de auto aan de kant van de weg, midden in de polder.
“Ik heb opeens het idee, dat ik er toch iets aan moet doen.”

“Maar volgens mij heb je benzine genoeg. Of is er iets anders aan de hand? Mag ik dat soms niet weten?”
“Ik heb geen geheimen voor jou. Maar ons trouwe autootje heeft net 100.000 kilometer gereden. En dat vraagt nu, om een moment van bezinning.”

“Ben je toch wel lekker? Zoiets doe je toch niet!” Is de wat felle reactie naast hem.
“Toch wel, ik moet dat gewoon even doen. Gewoon even stil staan om zo’n moment te herdenken.”
Er volgt een diepe zucht. “Nou ja, als je dat leuk vindt... En nu ga je dat stuk blik zeker ook nog toespreken?”

Intussen staat de auto geparkeerd. “ Het zou best kunnen, maar ik weet niet of ik de juiste woorden kan vinden. Ik loop maar even een rondje, om onze trouwe en ook wel oude auto en dan gaan we maar weer verder.”
“Daar zal dat stuk blik blij mee zijn. Dit is op z’n minst ietwat overdreven.”

Tijdens deze korte herdenking stopt er, achter de auto van het kostersechtpaar, een andere auto.
“Kan ik u soms helpen, jullie hebben zeker pech?” Vraagt een vriendelijk manspersoon.
“Nee hoor, er is niets aan de hand,” reageert de koster wat kortaf. Want je wordt nu eenmaal niet graag gestoord tijdens een herdenking.
De man bekijkt de auto nauwkeurig: ”Ik wil best even helpen, want ik heb er verstand van al zeg ik het zelf … Maar nu zie ik het pas, u bent de koster!”

De koster kijkt erg verbaasd. Want hij herkent de persoon niet: “Ja dat is wel zo, maar hoe kent u mij dan?”
“Hoe ken ik nu een koster? Dat is toch logisch, van zondags natuurlijk,” meldt de persoon triomfantelijk. “Is dat uw vrouw?”
“Ja, ze komt eens kijken, wat ik aan het doen ben.”
“Ik heb er natuurlijk niets mee te maken, maar als u het dan toch aan het uitleggen bent, mag ik het dan ook weten? Want u kijkt er zo gelukkig bij. Het lijkt wel of het zondag is en u met uw mooie ambt bezig bent.”

En hoewel zijn vrouw nog haar best doet, om het een beetje aannemelijk te maken met: “Hij wilde gewoon even de benen strekken …” zegt de koster resoluut: “Ik liep gewoon een ererondje, want deze auto heeft net 100.000 km gereden.”
Het echtpaar wacht op antwoord, maar het blijft geruime tijd stil zodat de koster zelf maar het woord neemt:“Het is toch logisch, dat je daar even de tijd voor neemt?”

Na het verwerkt te hebben komt de reactie: “Logisch… nou en of… het is geweldig. Want dat u in een tijd, dat iedereen denkt het druk te hebben, even stil wilt staan bij zo’n feit...
Zo zie ik u zondags ook bezig. Dan straalt u ook helemaal van geluk. U hebt zeker echt plezier in uw werk.”
“Nu moet je niet gaan overdrijven, of hou je me soms voor de gek?” Reageert de koster toch wat verbaasd.
“U neemt wel tijd voor de mensen en dat straalt u ook uit.”
“Maar dat is toch gewoon mijn werk? Dus dat is niets bijzonders.”
“Ja maar koster, dat is helaas in deze maatschappij toch uitzonderlijk.”

De koster wordt er verlegen van. “Ach ja, de ene keer lukt het wel eens beter, dan een andere keer.”
De kostersvrouw, die een heel andere reactie had verwacht, reageert opgelucht.
“Ik ben al heel erg lang met een goed en bijzonder mens getrouwd.”
“Maar waar je nog steeds aan moet wennen. Zeker als hij zo maar z’n auto gaat parkeren aan de kant van de weg,” is de reactie van een glunderende koster.
“Dat wel natuurlijk, maar dat houdt onze relatie wel boeiend.”

Ben Ramondt