Een toespraak met hindernissen

De koster die met zijn echtgenote is uitgenodigd, op een vijfentwintig jarige bruiloft, is in gezelschap van een groepje gemeenteleden.
Een groep, die jaren geleden is opgericht om met regelmaat te praten over onderwerpen, die te maken hebben met kerk en samenleving.
En nu zijn ze er dan om gezamenlijk het zilveren paar toe te spreken. Die maken ook deel uit van deze groep.

De koster heeft de gehele tekst uit z’n hoofd geleerd. Want hij vindt dat je dan beter over komt bij het auditorium.
Maar of het nu komt dat de koster een oude man begint te worden, of door de aanblik van het gelukkige bruidspaar, die beiden vol verwachting naar de koster kijken. Hij is in ieder geval de tekst van de fraaie volzinnen vergeten.
Die zinnen die moeten vertellen, hoe mooi en romantisch een huwelijk kan zijn.
De tekst zit in z’n broekzak en even aarzelt hij nog.
Nee, als koster doe je zoiets niet. Dan verzin ik maar iets ter plekke.
En omdat hij laatst een artikel gelezen heeft over de moderne digitale techniek van de routeplanner, moest dit dan maar het thema worden van de toespraak.
“Het huwelijk is als een routeplanner.”
Met deze aanhef vat de koster moed. Als je de opening hebt, dan ben je al een eindje op weg.
“De een vertrekt met veel plezier, de ander heeft al snel last van startproblemen. Want soms is er al snel spanning onder de passagiers. Over wat het gaat worden, wat breng ik ervan terecht? Want in het huwelijk zijn de wegen ook niet altijd goed begaanbaar.
En al lijken die wegen nog zo mooi. Zonder dat je er wat aan kan doen, sta je dan toch regelmatig stil. Want dan zijn de wegen helemaal verstopt.
Door al deze problemen is er dus grote kans dat de monotone stem uit de luidspreker meldt: “Einde van het huwelijk, begin een nieuwe relatie.”
Ga je dan toch gewoon verder en neem je het advies niet over, dan laat het apparaat je gelukkig toch niet in de steek. Maar sla je dan een keer te vroeg af, dan krijg je meteen lik op stuk. “U neemt een te snelle beslissing, rijdt zo snel mogelijk naar de psycholoog voor reparatie, indien dat nog mogelijk is.”

Bij langdurige relaties schijnt het apparaat steeds te roepen: “Uw gedrag is te gewoon, u bent dringend toe aan emotie, rij desnoods te hard of door een rood stoplicht. Want dit gedrag is funest voor een relatie……”.

Na deze woorden werpt de koster een blik in de zaal, waar hij van schrikt. Ze nemen zijn woorden wel heel erg serieus. Er moet snel bijgestuurd worden.
“Maar bruidspaar, hoe is het met jullie reis? Daar zal ik als koster, op proberen te antwoorden. Jullie hebben de digitale toestand helemaal niet nodig, Jullie zijn duidelijk goed op koers.
Laat je niet afleiden door de vele verhalen. Ga gewoon zo door en hopelijk gaat het de volgende jaren goed met de gezondheid. Want jullie weten hoe kwetsbaar een mens is.”
De koster is gelukkig met de reactie van het bruidspaar en ontzettend blij dat hij klaar is met z’n toespraak.

Ben Ramondt