DE WEG NAAR EEN GOED GESPREK.

"Ja, dat moet dan maar. Ik zal er tijd voor vrij maken." De koster legt met een diepe zucht de hoorn op het toestel.
"Wat had de dominee nu weer?" vroeg de kostersvrouw nieuwsgierig.
"Het komt hier op neer, dat een nieuw ingekomen gemeentelid, het tegelpad achter de kerk komt opknappen. Want dat schijnt hij graag te willen doen, na diverse gesprekken met de dominee." 

"Zou dat een nieuwe ontwikkeling zijn in het pastoraat, therapeutisch de koster helpen?" 
De koster kan er niet om lachen. Een beetje ge rgerd zegt hij: "Ten eerste ben ik geen maatschappelijk werker en ten tweede, heeft m'n zwager dat pad een paar maanden geleden al keurig netjes opnieuw gelegd. Hoe verklaar ik dat aan hem?" 
"Maar waarom zeg je dat dan niet?" 
"Ach onze dominee was zo gelukkig met z'n vernieuwde pastorale werk, dat ik hem dit niet wilde afnemen."
"En hoe gaat m'n echtgenoot, de koster, dat dan nu weer oplossen?"
"Dat zien we wel. Ik neem die middag wel vrij, dan heb ik er alle tijd voor."

Enige dagen later komt de koster achter de kerk en hoort iemand mompelen: "Dan kom ik hier, omdat ze het nodig vinden, dat ik ook eens wat voor de kerk doe en dan is er niet eens zand aanwezig om m'n werk te doen!"
"Ook goedemiddag, ik ben de koster." Ze geven elkaar de hand, maar dat gaat niet van harte...
"Inderdaad, er is geen zand, maar... wat vindt u eigenlijk van het tegelpad?"

Dit geeft nog meer opschudding, want nu pas ziet de vrijwilliger, dat het pad er keurig bij ligt.
"Laten we het maar een communicatie-fout noemen. Ik heb nog even gedacht de tegels er uit te halen... maar dat kan toch ook niet de bedoeling zijn."
"Nee, is het korte antwoord, ik ben weer weg." 
En duidelijk beledigd wil hij z'n fiets pakken. "Het is wat met dat kerkvolk, net als er buiten... allemaal knudde."

De koster is best geschrokken en realiseert zich, dat hij toch beter eerder had kunnen ingrijpen.
"Ik vind... als je nu eens even wacht, dan haal ik ook m'n fiets. Dan kunnen we samen een rondje doen."
"Moet dat nou en waar gaan we dan naar toe?"
"Ach, fietsen is toch vast leuker dan tegels sjouwen en het weer valt ook niet tegen."

Even later fietsen de mannen wel, maar de spanning is nog voelbaar. En hoewel de koster zijn best doet het gesprek op gang te krijgen, lukt dat nog niet zo. En na de gebruikelijke gesprekken over het weer, begint de koster spontaan over zijn beroeps filosofie. 
"Ik heb horen preken over de rechte, de moeilijke, de smalle en de brede weg. Maar ik heb nog nooit iemand uitleg horen geven over de weg die gerepareerd moest worden, maar al klaar was." Er komt nog geen antwoord. "Ben ik nu te veel aan het zeuren?"

De koster krijgt moed, want zijn fietscollega glimlacht. 
"Het is een speciaal verhaal. De oorzaak hiervan is natuurlijk dat je al jarenlang koster bent. Maar wel even iets anders, want meestal beginnen mensen met: "ben jij dan ziek en waarom werk je niet?" 
Steeds weer moet ik dat uitleggen... Trouwens, misschien heb ik wel een uitleg voor die speciale weg."
Deze reactie had de koster niet verwacht: "Leg dat dan maar eens uit!"
"Volgens mij gaat het hier om een omweg of omleiding."
De koster mompelt eerst even, maar begrijpt opeens de clou: "Als je bedoelt een omweg naar een goed gesprek, is het juist. Want alleen praatjes over koetjes en kalfjes lossen uiteindelijk ook niets op. Als het niet verder gaat dan alleen maar nieuwsgierig zijn"
"Dat is wel zo koster, maar praten over je problemen is nu eenmaal niet gemakkelijk."
"Daarom wilde je ook een klus alleen doen, zonder mensen die zeuren."
"Dat is zo, maar nu wil ik je wel uitleggen, wat er met mij aan de hand is."
"Als je dat zelf wilt... maar dan kunnen we beter hier rechtsaf gaan. Dan krijgen we rustige weg, dat praat wat gemakkelijker."

Het verhaal wordt verteld, regelmatig valt er een pauze, door de emotie die het vertellen oproept. Maar het lukt. "Nu ben ik blij dat ik het verteld heb en dat je wilde luisteren. Het was dan toch uiteindelijk één goede weg!"

Ben Ramondt.