DE WEG NAAR BOVEN.

De gastpredikant is volop bezig met "de verkondiging". Hij probeert duidelijk te maken dat wij mensen, hoewel we onze uiterste best doen, toch de hulp van boven niet kunnen missen. 
Hij wil dit wat aanschouwelijker maken en heft zijn beide handen omhoog en kijkt daarbij ook naar boven.
Even is het stil... maar hij gaat daarna weer snel verder met zijn preek. Toch hebben een aantal mensen begrepen, dat de aandacht van de predikant even is afgeleid. 
De kerkenraad, die vooraan zit, kan nog het gemakkelijkste zien wat er gaande is. En zo onopvallend mogelijk kijken ze, bijna allemaal, af en toe naar boven achter in de kerk.
"Dat heb ik nog nooit gezien... een touwladder in de kerk?"

De dienstdoende kerkenraadsleden kijken elkaar eens aan, als ze weer terug zijn in de consistorie. En één van de wat jongere ambtsdragers wil er graag iets over zeggen: "Zoiets valt toch onder de verantwoording van de Commissie van Beheer? Waarschijnlijk moeten we het de volgende kerkenraadsvergadering nog wel goedkeuren!"
Wat maakt dat nu uit? Zoiets vraag je gewoon aan de koster. Die zal er best meer vanaf weten. Misschien is hij wel met een grote schoonmaak bezig.
De dominee, die het allemaal eens aanhoort en er ook wel van geniet hoe men er mee bezig is, ziet het als een geweldige ervaring: "Misschien komt het omdat ik nogal visueel ben ingesteld, maar prachtiger kan het haast niet. Terwijl je als predikant de aandacht vestigt op de weg naar boven...... en daar dan een touwladder hangt. Al wil ik absoluut niet suggereren dat daar hulpmiddelen voor nodig zijn. Dus ook niet deze moeilijk te beklimmen touwladder. 
Maar ik denk, dat ik deze ervaring nog wel eens in een preek ga verwerken.

"Daar kan ik helemaal niets over vertellen. Want dat is allemaal nog geheim," probeert de koster zich te verdedigen. Maar met dit antwoord neemt hij geen genoegen. "Wat is dit nu voor onzin? Ik ben toevallig wel de ouderling van dienst dus........
De koster blijft uitermate rustig. "Dat hoef ik je toch allemaal niet uit te leggen? Ik ben al langer koster dat jij oud bent....... maar goed als het toch moet! Ik kan alleen maar zeggen, dat de brandweer is komen controleren, en ik heb beloofd daar niets over te vertellen....."
"Maar dan had je als koster er wel voor moeten zorgen... dat die touwladder daar weg was. Trouwens ik kan me niet voorstellen dat ze daar genoegen mee zullen nemen."
De koster begrijpt, dat het nu haast niet meer mogelijk is, om te blijven zwijgen.
"Nou, ik heb als koster 's zondags natuurlijk de zorg voor vele mensen. 
Waarschijnlijk wil de brandweer dat de bovenverdieping... dus de veertig stoelen naast het orgel daar weg moeten."
"En die veertig mensen moeten dan via de touwladder?" onderbreekt de ouderling van dienst
"Laat me nu eerst eens uitpraten. Want mijn voorstel was, om de stoelen weg te halen, beneden is daar best wel ruimte voor... nou dat vond de brandweer een uitstekend idee. 
Maar toen ik vroeg: en de organist dan? Nou van dat antwoord schrok ik toch wel..... dat vond men dus geen probleem.
U begrijpt, dat ik dit als koster niet goed kan vinden... Als het daar gevaarlijk is... dan moet ook de organist weg kunnen....... Ik vind, dat ik als koster daar ook verantwoordelijk voor ben.
En daarom probeer ik dit nu uit... Wordt de maatregel van kracht... dan heb ik intussen de oplossing, hoe de organist veilig naar beneden kan. Ik begrijp dus niet waar jullie je druk om maken, maar desalniettemin, nog een goede zondag verder."
Even is het stil... tot de predikant de stilte verbreekt: "Jullie hebben in ieder geval een koster die nadenkt."

Ben Ramondt.