Een stem uit de keuken.

“Waarom ga je nu weg?” De koster verlaat zonder commentaar de bank, nadat hij daar minstens een uur T.V had zitten kijken.
“Omdat ik er niets aan vind. Ik ga wel wat lezen in de keuken.”
“Dat hoeft toch niet, ik zet het wel af, ik dacht juist dat jij het wel interessant vond.”
“Ja, zo gaat dat……… de T.V. zorgt ervoor dat we te weinig communiceren. En je hoeft er ook niet zo bij na te denken. Vroeger luisterden wij naar hoorspelen op de radio. Dan moest je de beelden er zelf bij verzinnen.”
“Jij zat meestal, op drukke avonden, in het keukentje van de kerk te luisteren.”
De koster schiet in de lach: “Ja, maar dat liep niet altijd goed af.”

-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-

De koster is nauwelijks klaar met wat sopwerk, als hij wordt aangesproken door ouderling Braamse. “Ik zou graag eens met je willen praten, koster”.
“Praten dan maar, zou ik zeggen.”
De koster kijkt nog eens goed…
“Tjonge Braamse, wat zie jij er netjes uit voor een gewone doordeweekse dag. Er is vast iets bijzonders aan de hand.”
De ouderling is wel wat overrompeld door de reactie van de koster, maar herstelt zich snel. “Jazeker koster, bij een ernstig gesprek draag ik meestal m’n nette pak. Koster, wij moeten eens serieus met elkaar praten.”

Even later zit het tweetal achter een gesloten deur.
De ouderling heeft er duidelijk moeite mee om het gesprek te beginnen. En als koster wil je zo’n ambtsdrager helpen.
“Zal ik dan maar een bakje koffie inschenken, ik heb nog wel wat staan.”
“Dat is niet nodig, misschien straks…………
“Als de preek er uit is,” reageert de koster laconiek.
“Maar koster, ik kom echt voor een ernstig gesprek. En heus dat is niet gemakkelijk. Zeker niet, omdat u een geweldig goede koster bent en uw werk stipt doet. Gisteravond ook weer tijdens de kerkenraad. Ook het tweede kopje koffie kwam weer precies op tijd.”
“Wanneer wordt het nu eens echt menens?” De koster is inmiddels nieuwsgierig geworden en wil nu wel eens weten waar de ouderling voor komt.
“Het gaat over gisteravond. Ik moest tijdens de kerkenraad gebruik maken van het toilet en toen……… hoorde ik een vrouwenstem vanuit de keuken en daar ben ik vreselijk van geschrokken. Ze zei: “jij had me beloofd dat je me nu eindelijk met rust zou laten. We moeten er mee stoppen. Ik wil dit zo niet langer.”
“Meer heb ik niet gehoord.”
De koster kijkt wat verbaasd naar het serieuze gezicht van de ouderling. Totdat hij begrijpt waar het over gaat.
Hij probeert zo serieus mogelijk een goed antwoord te formuleren: “Nou het is niet wat je denkt. Maar eh, toch is het beter dat m’n vrouw het niet weet.”
Dit brengt duidelijk droefenis teweeg bij de ouderling.
De koster geeft wel z’n misstap toe, maar van berouw is er geen sprake. En dat had hij juist zo vurig gehoopt.
“Koster dat valt me erg van je tegen. Ik heb hier nog met niemand over gepraat, maar ik zal nu toch dit stilzwijgen moeten verbreken.”

De koster kan zich niet langer inhouden. “Braamse, jij bent een geweldig mens. Ik heb respect voor je, zeker nu ik weet dat je het niet verder hebt verteld.
En dat is maar beter ook, want weet je… Ik luisterde naar een hoorspel op de radio. Dat doe ik wel meer. Ik heb tussendoor dan toch niet zo veel te doen.
Maar mijn vrouw moppert nogal eens. Ik zet de radio volgens haar veel te hard.
Nou en toen was het tijd voor de koffie.

Ben Ramondt