Musical over psalmen van vandaag

Welkom in de Oosterpolderflat. Het is een moderne flat in ons polderland. Aloude bijbelse geloofsverhalen (met name de Psalmen) uit het Midden-Oosten komen in de flat opnieuw tot leven. Vandaar de naam Oosterpolderflat. Net als vroeger zoeken mensen naar houvast, naar compassie, naar hoop. Ook vandaag zingen ze hun levensliederen, vol van geloof en twijfel.


Zie, hoe wij hier wonen; de wereld in een notendop. Wat kun je nog tonen met woorden 'ik ben trots erop'? ->	Kijk, hoe wij hier leven politie is hier kind aan huis. Vuil is een gegeven en 's avonds oogt het nergens pluis
Ruik, dit noemt men koken: van bloemkool tot een Turkse soep. Krak, weer iets gebroken. Wat weg kan ligt hier op de stoep. ->	Had ik maar vleugels als een duif dan vloog ik weg uit het geruzie, weg uit de vloed van misverstanden hier is vertrouwen een illusie, wie legt de chaos nog aan banden? Had ik maar vleugels als een duif. Had ik maar vleugels als een duif.
Ooit was men hier buren men hielp elkaar een handje mee stil op kleine uren verdraagzaamheid was nog oké. ->	Toen had men hier namen nu klinkt het 'hé' en 'jij daar vent' hoe kun jij je schamen geen mens weet toch dat jij het bent
Had ik maar vleugels als een duif dan zocht ik vliegensvlug een teken om als een takje groen van morgen, voor alle liefde is bezweken, vlak bij je onmacht te bezorgen. Had ik maar vleugels als een duif. Had ik maar vleugels als een duif. ->	Straks leef je in hokjes een leven reikt een voordeur ver bang bestaan in brokjes je wortels liggen her en der
Zie hoe wij hier wonen de aarde lijkt zo veel te klein ach mijn dochters, zonen een flat moet jullie wereld zijn. ->	Had ik maar vleugels als een duif dan leerde ik de mensen zweven hoog in een lied dat voor zou zingen om onderweg te gaan, te leven en zo de ademnood bedwingen. Had ik maar vleugels als een duif. Had ik maar vleugels als een duif.

De twee vrouwen, die de derde negeren, klagen steen en been over de rommel en dat het schoonmaakbedrijf ook z'n werk niet doet. Zelfs de postbode laat z'n rommel slingeren "en durf er maar eens iets van te zeggen!" De nette dame noemt het een ziekte. Ze weet geen oplossing en vraagt zich af wie hier wel verbetering in zou kunnen brengen.
Als een ziekte beheerst het de steden een besmetting die niemand ontziet het gerotzooi zit onder de leden al dat vuil mist z'n uitwerking niet ->	In de koorts lijkt ook niemand aanspreekbaar op het razen met alle geweld en nog nooit was het leven zo breekbaar nu de simpele waarheid niet telt.
Wie het goud in hun mond laten blinken met een glans die de leugens verhult en geloven dat geld niet kan stinken bouwen mee aan een groeiende schuld. ->	Want op straat ruikt het naar de symptomen als een nestgeur die allen bevuilt. Kan een mens aan die ziekte ontkomen als de hebzucht in iedereen schuilt?
Mocht er één zijn die ons kan verschonen die vervuiling van woorden ontsmet dan zal hij in het licht moeten wonen en dat licht moeten houden als wet. ->	Breek toch door als het licht om te leven veeg de schaduwen uit ons bestaan pas als gij ons uzelf zo wilt geven zullen wij weer gezond kunnen gaan.

De sleutelaar heeft problemen met de reparatie van het licht van z'n brommer en gelast zijn moeder te zoeken naar het boekje. Hij moet dan zeggen dat zij de allerliefste moeder is van de hele wereld, "maar dat zeg ik niet nog een keer". Zij kan het niet vinden en ook hij ziet het tussen de zooi in de hal niet liggen. Wel vindt hij een brief met een onleesbaar adres maar daar MOET hij niets mee, want moeten is van vroeger.

"Maar waar haalt nu een mens z'n licht vandaan?"

Een zieke dame raakt in gesprek met de SRV-man over de zwerver die altijd in de entree zat maar die nu wel in het ziekenhuis zal liggen. Zelf moet ze ook naar het ziekenhuis en heeft er niet veel mee op. Vooral het wachten op de uitslag maakt dat ze gek wordt van zichzelf.

Als je moet wachten wat gaat er gebeuren? draaitolgedachten nu honderden deuren dicht gaan en open maar toch zijn gesloten durf ik nog hopen? wie heeft er besloten? nu ik moet wachten ->	angst is niet nodig mijn hart spreekt mijn hoofd toe schrik overbodig er is mij beloofd hoe rust als een woning in stilte zal wachten daar kent mijn koning de gekste gedachten angst is niet nodig
wie kan mij stelen mijn koning heeft ogen handen van velen om tranen te drogen hij zal verschijnen als hoogst onverwachte zelfs in mijn pijnen blijkt hij straks bij machte wie kan mij stelen ->	maar nu ik bang ben laat mij van u horen angst als gevang ken u laat zich toch storen hartslag wordt bonzen ik zoek naar signalen slecht nieuws gaat gonzen denkt u aan mijn falen maar nu ik bang ben ->	toch blijf ik wachten mijn innerlijk luistert donkere nachten maar geen die verduistert dat u mijn licht blijft mij veilig zult dragen mij als gedicht schrijft uit duizenden vragen toch blijf ik wachten

André heeft de brief in de entree gevonden en meegenomen. Ook hij kan hem niet thuisbrengen. Intussen komen kinderen uit de flat hem overhalen om mee te doen met een feest wat ze gaan organiseren. een opdracht van school, een samenwerkingsfeest. André vraagt of iedereen welkom is, ook Miles, de zwerver? De kids reageren eerst negatief. Dan vertelt André dat hij van Miles juist geleerd heeft om met andere ogen naar de wereld te kijken, het geheim van een bril...
Ik had de wereld zo'n beetje rond gekeken en oog gehad voor alles wat mijn aandacht vroeg maar op een dag is mij onverwacht gebleken: met open ogen ziet een mens nog niet genoeg. ->	Ik vond een bril die mijn ogen kon verrijken niet uit een winkel maar uit wat mij werd verteld het was of ik toen opnieuw heb leren kijken in het begin stond ik eik ogenblik versteld.
Ik zag dat iemand de wereld had geschilderd en dat gedaan had met een groot gevoel voor licht; in scherpe lijnen maar ook wat verwilderd kreeg heel de aarde zo een artistiek gezicht. ->	Zelfs voor het water bleek er een vorm te vinden in kleuren die geen mens voor zeeën had bedacht. De bril bracht oog voor de tint van storm en winden en voor het kuiltje in de wangen van wie lacht.
De dieren sprongen als handschrift met veel krullen over het doek dat fraai met bomen was versierd elk blad of vel wist de schilder eens te vullen, het bos met slingers of het steeds verjaardag viert. ->	De meeste verf heeft de schilder mij gegeven; wij blijken opgezet in lagen stof en geest. Veel scherper zie ik dat mensen pas gaan leven wanneer Gods licht hun oog van schaduwen geneest.
Sinds ik die bril als mijn venster heb begrepen raak ik niet uitgekeken op een spinnenweb, zoek ik de schetser tot in de kleinste strepen; weet ik aan wie ik oog en hart verloren heb.

In de keuken roddelen de dames heel wat af. De brief die André weer terug heeft laten brengen is in handen van de dames gevallen. Zij hopen dat het een liefdesbrief is en zijn zo nieuwsgierig dat ze de brief open maken. Deze blijkt echter een geheimzinnige engelstalige inhoud te hebben en ze branden liever hun vingers hier niet aan.
Heb je 't al gehoord er is weer wat gebeurd je weet het met die soort die lui zijn zwaar gestoord al veel te jong ontspoord en lekker afgekeurd en lekker afgekeurd en lekker afgekeurd ->	Heb je 't al gezien het was weer eens zo laat tel dan maar eens tot tien die leek al nooit erg kien een laatste keer misschien benieuwd hoe lang dit gaat benieuwd hoe lang dit gaat benieuwd hoe lang dit gaat ->	Had je 't al gedacht zoiets is niet normaal die ouders zijn te zacht wie heeft hen in de macht en hoor eens wie er lacht wanneer wordt het fataal? wanneer wordt het fataal? wanneer wordt het fataal?
Heb je hen gehoord dat kletsen wint altijd het is een vorm van moord hun lafheid ongehoord waar komt die nijd uit voort en niemand toont ooit spijt en niemand toont ooit spijt en niemand toont ooit spijt->	Hij heeft hen verstaan Hij prikt door hun verhaal zijn waarheid kan hen aan hun lachen zal vergaan de roddel blijkt een waan hij leert ons klare taal hij leert ons klare taal hij leert ons klare taal

De Videoman komt een aantal flatbewoners de bestelde fims bezorgen en fantaseert daarbij hardop over de motivatie van de bewoners. Dan merkt hij de jongedame op die een poosje heeft staan luisteren en raakt in gesprek. De man zegt dat ze hem ook wel Klaas Vaak noemen, de man die de dromen bezorgt. Alle mensen willen tenslotte even weg kunnen dromen, wegvluchten uit hun leven. Het meisje denkt daar toch anders over. Je kunt door films toch ook over je leven nadenken?...
Mijn ogen geef ik dagelijks de kost op mijn netvlies wil ik deze wereld vangen in Krimi's heb ik moorden opgelost van die beelden blijven vreemde stukjes hangen film is voor mij één grote uitkijkpost op ontdekkingsreis naar andermans belangen, film is voor mij één grote uitkijkpost op ontdekkingsreis naar andermans belangen. ->	Het Nieuws vertelt wat er van mensen wordt. Wie er goed kiest en wie alles heeft verloren, waar vruchten zijn en welke boom verdort, wie nu voelen moet omdat hij niet wil horen. Na rampen volgt het Weer en nog wat sport; het journaal staat aan, welk lot is ons beschoren? Na rampen volgt het Weer en nog wat sport; het journaal staat aan, welk lot is ons beschoren?
	In beelden leer ik kiezen hoe ik ga en acteurs brengen de tweesprong voor mijn ogen kies voorspoed, ga de centen achterna of leer delen en kies voor het mededogen. Met video’s verken ik waar ik sta, ben ik ingedut of leef ik nog bevlogen? Met video’s verken ik waar ik sta, ben ik ingedut of leef ik nog bevlogen?

Ondertussen zijn de kinderen in de entree begonnen met voorbereidingen voor het feest. Ze lokken de bewoners naar beneden met een smoesje. Ze hebben zelf muziekinstrumenten en ze halen André over om een lied te gaan zingen waar iedereen aan mee kan doen...
Wie verzon de klank van de trompet? -Wie verzon de klank van de trompet? Wie bedacht 'wat leuk een klarinet?' -Wie bedacht 'wat leuk een klarinet?' Verstopte ooit het dansen in mijn benen -Verstopte ooit het dansen in mijn benen; speel muziek en hup daar gaan je tenen. -speel muziek en hup daar gaan je tenen. ->	Wie ontwierp het lachen van de maan -Wie ontwierp het lachen van de maan Wie hielp ooit de sterren aan een baan -Wie hielp ooit de sterren aan een baan versierde alle dieren met hun kleuren -versierde alle dieren met hun kleuren ruik eens goed, dit zijn de najaarsgeuren. -ruik eens goed, dit zijn de najaarsgeuren.
	Zing voor wie het zingen aan ons geeft -Zing voor wie het zingen aan ons geeft Zing voor hem dan voel je dat je leeft -Zing voor hem dan voel je dat je leeft Dus toeter alle adem uit je longen -Dus toeter alle adem uit je longen Zing zoals geen mens ooit heeft gezongen. -Zing zoals geen mens ooit heeft gezongen.

De lift komt natuurlijk ook weer vast te zitten. De leraar Duits laat zich onverwacht negatief uit over de kennis die hij geprobeerd heeft over te brengen op zijn leerlingen. Dit naar aanleiding van het meisje dat zegt dat ze twee uur na haar examen alles alweer vergeten is. Hij zegt: "Echte kennis is geen foefje of handigheidje. Het zit een laag dieper dan het platvloerse van ons dagelijks leven."
Zoals vroeger in de mijnen daal je af om het te vinden moet je helemaal verdwijnen dwaal je op de tast als blinden met wie meegaan op jouw tochten naar de wijsheid van dit leven draait jouw kennis zich in bochten naar een onbetwist gegeven. ->	In het donker van mijn gangen lees ik boeken, surf ik uren om de boodschap op te vangen van een waarheid die zal duren tot de oorsprong en het einde en de deuren zal ontsluiten; het geheim van al het zijnde ken ik dan geheel van buiten.
Nu kanaries bijna stikken in de diepten van het leven mij de ademnood verklikken waartoe ik me heb gedreven is een vogel als een wonder een signaal vanuit de hoge met een diepgang zo bijzonder door mijn kennis heen gevlogen. ->	Als de lichtsignalen kloppen ik het morse goed verstaan mocht is Gods wijsheid niet te stoppen, de bevrijding al in aantocht Zulke kennis kan verlichten brengt ons naar de oppervlakte wast het zwart van de gezichten en weet raad met onze zwakte.

Het gesprek in de lift gaat nog even verder en de leraar Duits blijkt ook Miles (de zwerver) te kennen. Hij vertelt dat Miles een brief kwijt is. De dochter van de roddeltante, die in de lift staat heeft haar moeder horen vertellen over een mysterieuze brief. Ze besluiten naar Miles toe te gaan. Hij blijkt niet in het ziekenhuis en ook niet in de gevangenis te zitten, maar een leegstaande woning in de flat als tijdelijk onderkomen gekregen te hebben. Miles kan de vrouw wel zoenen als hij de brief weer heeft. Hij vertelt dat hij een uitgewezen asielzoeker is...
Ik woonde jaren in een land van steen, waar leek dat brekers alles kunnen maken. Nu zit ik alle dagen hier alleen om in jouw land een beetje thuis te raken. Er is besloten dat ik hier niet pas, een mens teveel in andermans getallen. Men heeft gemeend dat er een regel was en sluit mij uit als een van de gevallen. Hun brieven zijn gegoten in beton wie zou ze onbewogen kunnen schrijven ik liet ze ongeopend als ik kon bestaat de brief die mij vergunt te blijven?	Daarom doop ik mijn vinger in lucht en schrijf onuitwisbaar op muren dat geweld niet eeuwig zal duren. Het verzet klinkt in iedere zucht. Want ik weet wie met adem begon, zijn schepping vertelt over later: Hij verandert de rots in een bron het graniet in een stroom van water.

Miles krijgt nog meer bezoek. Het is Sonja die wat eten komt brengen. Zij heeft haar moeder meegenomen die in een bejaardenflat woont in Den Haag. Zij ziet soms weken niemand. Daarom is ze nu een poosje bij Sonja en ze wil overal mee naar toe. Sonja heeft haar verteld van een lied dat Miles altijd zingt en dat ze zo mooi vindt. Haar moeder wil dat nu ook graag horen...
Elke dag ben ik op pad, ga ik zelfgekozen wegen want als ik de keuze had kwam ik liever niemand, niemand tegen. Elke straat loopt verder weg van wat ik toch had gemoeten voor ik op een vraag iets zeg geef ik antwoord, antwoord met mijn voeten Elke stap die ik zo zet vormt een eindeloze ronde als een hopeloos gebed: wat is dat, is dat ontzettend zonde.	Tot een kruispunt met een stoplicht waar ik in de winkelramen -kijk, de zon die alles oplicht- glanzend zag 'ik ben hier samen'. Er is iemand die steeds meeging die mij peilt in elk abuis hij doorgrondt elke beweging en hij brengt mij eenmaal thuis.

In de entree van de flat loop de man van de woningbouwvereniging rond, samen met een paar werklui. Één van hen laat uit de mond vallen dat het over de sloop van de flat gaat. Niemand wist hier nog van en er ontstaat onrust. Ook de wijkagent die Miles aan een tijdelijk onderkomen heeft geholpen komt toevallig langs. Snel worden de bewoners gewaarschuwd en arriveren al snel.

De bewoners protesteren heftig tegen het besluit de flat te slopen. Er worden voorstellen gedaan om de flat te behouden. Er wordt ook toegegeven dat er veel niet deugt in de flat, dat er veel misstanden zijn waaraan ze gedeeltelijk zelf schuldig zijn. "Maar het is wel onze flat". De man van de woningbouwvereniging zegt dat het te laat is voor spijt. "Jullie hebben je kans gehad, GAME OVER". De kinderen zeggen dat zij nog te jong zijn om een kans te hebben gehad en moeten die kans nog kunnen krijgen en zingen...
Kijk dit zijn mijn handen weet u al waar ze goed in zijn eens in verre landen bouw ik misschien voor groot en klein.	Zie dit zijn mijn ogen mijn visie staat eens in de krant Let op mijn vermogen het helpt u morgen uit de brand.	Want ik heb vleugels als een duif en voel de kracht van inspiratie. Ik ruik een wereld nieuwe kansen: ‘stuk’ vraagt mij eerst om reparatie; ik leef in liederen en dansen, want ik kreeg vleugels als een duif. want ik kreeg vleugels als een duif.
Hoor dit zijn mijn woorden ze geven naam aan uw verhaal Klank van mijn akkoorden omspeelt uw leven helemaal	Wacht mijn groei is gaande er komt een wereld aan het licht want mijn hoop blijft staande alles krijgt een nieuw gezicht	Want ik heb vleugels als een duif en voel de kracht van inspiratie. Ik ruik een wereld nieuwe kansen: 'stuk' vraagt mij eerst om reparatie; ik leef in liederen en dansen, want ik kreeg vleugels als een duif. want ik kreeg vleugels als een duif.
Proef hoe in dit leven zoveel nog als een wonder is Ons wordt het gegeven onthoud dat dat bijzonder is	Kind kun je ook blijven al leef je als volwassen vent haat is te verdrijven wanneer je vol van liefde bent	Want ik heb vleugels als een duif en voel de kracht van inspiratie. Ik ruik een wereld nieuwe kansen: ‘stuk’ vraagt mij eerst om reparatie; ik leef in liederen en dansen, want ik kreeg vleugels als een duif. want ik kreeg vleugels als een duif.